मन्त्रालयबाट छुट्टी भएर ५ बजेपछि मात्रै राजेशले आफनो बाबुलाई घर लैजाने गरेका छन् । मन्त्रालयमा काम गर्दागदै उनी छोरालाई लिन करिब १ किलोमिटर परको विद्यालय पुग्छन् । बालकलाई कार्यालयमा ल्याएर खाजा खुवाउने र हेरचाह गर्ने गर्छन् । पहिलो सन्तान छोरी पनि यसैगरी हुर्काएको उनको भनाई छ । उनको नाबालक छोरा बाबुसँगै कार्यालयमा बस्न रुचाउने गरेको राजेश बताउँछन् । तामाङको यो कदमले कार्यस्थलमा लैंगिक समानता, कामकाजी जीवन र पारिबारिक जीवन सन्तुलनको महत्वलाई उजागर गरेको छ ।

यसले सरकारी कार्यालयमा पारिवारिक जिम्मेवारीप्रति संवेदनशील वातावरण निर्माण गर्न सकारात्मक उदाहरण प्रस्तुत गरेको छ । यसबाट मन्त्रालयको कामको ‘ईफिसेन्सी’ मा कुनै कमी हुन नदिएको राजेश बताउँछन् । बिगतका दिनमा संयुक्त परिवारमा रहँदा बालबालिकाको हेरचाहमा खासै समस्या आउने गरेको थिएन तर, पछिल्ला दिनमा एकात्मक परिवारको संख्या बढ्दो क्रममा रहेका कारण बिशेषगरी शिशुअवस्थामा बालबालिका हुर्काउन निकै कठिन अवस्था आइरहेको छ ।